Brama wąska i szeroka
Projekt to instalacja site-specific realizowana w przestrzeni lubelskiej Bramy ku Farze. Centralnym elementem pracy jest wąska konstrukcja osadzona wewnątrz szerokiego prześwitu historycznej bramy, w którą wkomponowano też zastaną tam lampę. Takie zestawienie dwóch przejść stwarza bezpośrednią sytuację wyboru: odbiorca może kontynuować drogę bez przeszkód, omijając instalację, lub podjąć próbę przejścia przez jej rygorystyczne wnętrze.
Konstrukcja u dołu jest celowo zacieśniona, co wymusza somatyczne doświadczenie trudu. Ten fizyczny opór bezpośrednio nawiązuje do symboliki przejścia przez ucho igielne – momentu, w którym musimy skonfrontować się z własną słabością oraz bagażem doświadczeń i mechanizmów obronnych, które nagromadziliśmy przez lata.
Opór materii
Sercem pracy są dwie ściany zwieńczone łukiem w kształcie paraboli, na których rozpięto dziewięciometrowy pas w całości ręcznie wytkanej tkaniny. Każdy centymetr tej materii jest efektem mozolnego procesu tkania, będącego – podobnie jak próba przejścia przez instalację – zapisem zmagania z oporem materii.
Rozszerzenie świadomości
Struktura tkaniny stanowi wizualny zapis procesu uwalniania się od tych obciążeń. W dolnej partii ręczny splot jest gęsty, ciemny i nieprzepuszczający światła, co obrazuje ograniczające nas ego. Zastosowany wzór trójkątów potęguje wrażenie zacieśnienia. Jednak w miarę ruchu ku górze – tak jak w trakcie wielogodzinnej pracy przy krosnie – splot rzednie, a brama rozszerza się, co symbolizuje proces rozszerzania świadomości. Materia stopniowo ustępuje miejsca samym niciom osnowy, ukazując lekkość i prześwity.
Czysta obecność
Szczyt konstrukcji staje się ażurowy i przepuszcza światło, symbolizując stan czystej obecności. Fizyczna ciasnota u dołu odpowiada poczuciu przytłoczenia tym, co zewnętrzne i nabyte. Ruch w górę otwiera przestrzeń na wolność. Finałem tej próby jest uciszenie wewnętrznego monologu i dotarcie do miejsca, w którym pozostaje już tylko czyste istnienie.
Zapis przejścia
Integralną częścią projektu jest rejestracja wideo zrealizowana w trakcie trwania wydarzenia. Ukryta kamera udokumentowała sylwetki osób podejmujących próbę przejścia przez instalację. Dzięki jej nieinwazyjnej obecności udało się uchwycić naturalny, cielesny zapis zmagań z konstrukcją – moment, w którym wysiłek fizyczny staje się metaforą odrzucania zbędnego balastu, tożsamą z wysiłkiem włożonym w ręczne wytkanie materii.